گروه انديشه و علم: تنها ماه قمری كه خداوند از آن در قرآن نام می‌برد ماه رمضان است. بهترين شب سال، شب قدر و شب نزول قرآن در اين ماه قرار گرفته‌است. خداوند بهترين كلام را در بهترين ماه و بهترين شب و بر قلب بهترين بنده خود، نازل می‌كند.

حجت‌الاسلام «جواد چاوشی» رئيس ستاد اقامه نماز اهواز در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه خوزستان، به بخشی از آيه 185 سوره مباركه «بقره»، «شهْرُ رَمَضانَ الَّذِى أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْءَانُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَ بَیِّنَتٍ مِّنَ الْهُدَى وَ الْفُرْقَانِ»، «ماه رمضان [همان ماه] است كه در آن قرآن فرو فرستاده شده است»، اشاره كرد و گفت: ماه رمضان ماه نزول قرآن است. از اين آيه و ديگر روايات استفاده می‌شود كه شرافت ماه رمضان به نزول قرآن است. ماه رمضان ماهی است كه در آن روزه واجب شد. شرافت اين ماه به روزه و روزه داريش است.

چاوشی افزود: ماه رمضان براى روزه گرفتن انتخاب شد. اين ماه بر ساير ماه‌ها برترى دارد. در آيه مورد بحث، نكته برترى آن چنين بيان شده كه قرآن كتاب هدايت و راهنماى بشر است و با عنوان فرقان، دستورات و قوانين خود، روش‌هاى صحيح را از ناصحيح جدا كرده و سعادت انسان‌ها را تضمين كرده‌است.

وی گفت: ماه رمضان همواره ماه نزول كتاب‌هاى آسمانى و ماه تعليم و تربيت بوده‌است چرا كه تربيت و پرورش بدون تعليم و آموزش صحيح ممكن نيست، برنامه تربيتى روزه نيز بايد با آگاهى هر چه بيشتر و عميق‌تر از تعليمات آسمانى هماهنگ شود تا جسم و جان آدمى را از آلودگى گناه شست‌وشو دهد.

رئيس ستاد اقامه نماز اهواز افزود: حال اين پرسش مطرح است كه چرا ماه رمضان و شب قدر، ظرف زمانی نزول قرآن است؟ در پاسخ به اين سؤال بايد گفت كلام الهی بالاترين كلام‌ها و ارزشمندترين سخن‌هاست. بهترين كلام نيز بايد در بهترين زمان نازل شود.

وی گفت: بهترين كلام‌ها قرآن، بهترين ماه‌ها ماه رمضان، بهترين شب‌ها شب قدر، بهترين مكان‌ها مكه و بهترين بنده خدا نيز پيامبر مكرم اسلام حضرت محمد ابن عبدالله(ص) است. اين موضوع يعنی نزول كلام خدا در ماه رمضان اختصاص به قرآن هم ندارد و در روايات نيز آمده‌است كه همه كتب آسمانی در اين ماه نازل شده‌است.

چاوشی تصريح كرد: امام صادق(ع)در حديثی فرموده‌است: صحف ابراهيم در شب اول رمضان، تورات در ششم ماه مبارك رمضان و انجيل در دوازدهم و زبور در هيجدهم و قرآن مجيد در شب قدر نازل شده‌است. همان‌طور كه ارزش ماه رمضان به قرآن و نزول آن است، ارزش انسان‌ها نيز به ميزان نفوذ كلام الهی در دل و جان آن‌ها و عمل به آيات الهی است. جسمی كه نور قرآن در آن تأبيده نشده، مرده است و بدون روح است.

وی بيان كرد: اين قرآن است كه مايه هدايت مردم و داراى نشانه‌هاى هدايت، معيارهاى سنجش حق و باطل است؛ آيه 185 سوره مباركه «بقره»، «هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَیِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ»، «كتابى ] كه مردم را راهبر و [متضمن] دلايل آشكار هدايت و [ميزان] تشخيص حق از باطل است».

چاوشی افزود: بهترين عمل بعد از روزه در اين ماه تلاوت آيات نور است. ائمه معصوم(ع) و بزرگان ما در اين ماه هر روز ده جزء از قرآن را تلاوت می‌كردند. پيامبر اسلام(ص) در آخرين جمعه ماه شعبان براى آماده ساختن ياران خود به‌منظور استقبال از ماه مبارك رمضان خطبه‌اى خواند و اهميت اين ماه را چنين گوشزد كرد: «اى مردم! ماه خدا با بركت، آمرزش و رحمت به سوى شما رو می‌آورد. اين ماه برترين ما‌ه‌ها است. روزهاى آن برتر از روزهاى ديگر و شب‌هاى آن بهترين شب‌ها است. لحظات و ساعات اين ماه، بهترين ساعات است. ماهى است كه به ميهمانى خدا دعوت شده‌ايد و از كسانى كه مورد اكرام خدا هستند، خواهد بوديد. نفس‌هاى شما همچون تسبيح، خوابتان چون عبادت، اعمالتان مقبول و دعايتان مستجاب است. بنابراين با نيت‌هاى خالص و دل‌هاى پاك از خداوند بخواهيد تا شما را در روزه داشتن و تلاوت قرآن در اين ماه توفيق دهد چرا كه بدبخت كسى است كه از آمرزش الهى در اين ماه بزرگ محروم شود. با گرسنگى و تشنگى خويش در اين ماه به ياد گرسنگى و تشنگى رستاخيز باشيد، بر فقرا و بينوايان بخشش كنيد، پيران خويش را گرامى داريد، به خردسالان رحمت آوريد، پيوند خويشاوندى را محكم سازيد. زبان‌هايتان را از گناه باز داريد، چشمان خويش را از آنچه نگاه كردنش حلال نيست بپوشانيد، گوش‌هاى خويش را از آنچه شنيدنش حرام است فرا گيريد. بر يتيمان مردم شفقت و محبت كنيد.

لینک خبر :

http://www.iqna.ir/khouzestan/news_detail.php?ProdID=628510

گروه انديشه و علم: شناخت ذات خداوند با الفاظ و مفاهيم به دست نمى‌آيد، بلكه با تجلّى ذات خداوند بر قلب انسان و هدايت خاص او حاصل می‌شود و در پرتو تابش نور علم الهى به قلب انسان است كه وى ذات خداوند را مى‌شناسد.

حجت‌الاسلام «جوادچاوشی» رئيس ستاد اقامه نماز اهواز، در گفت‌و‌گو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه خوزستان، راه‌های شناخت خدا را از طريق راه‌های عقلی، تجربی و دل عنوان كرد و گفت: شناخت ذات خداوند با الفاظ و مفاهيم به دست نمى‌آيد، بلكه با تجلّى ذات خداوند بر قلب انسان و هدايت خاص او حاصل می‌شود و در پرتو تابش نور علم الهى به قلب انسان است كه وى ذات خداوند را مى‌شناسد.

رئيس ستاد اقامه نماز اهواز گفت: در راه عقلی، بسياری از استدلال‌ها و تبيين‌های عقلی خداوند به‌دليل پيوند با مباحث پيچيده و عميق فلسفی، برای كسانی كه مسلط به مباحث فلسفی نيستند، چندان فايده‌ای ندارد.

وی افزود: اما از امتيازات راه عقلی آن است كه می‌توان در مصاف علمی با شبهات ملحدان از آن بهره گرفت و در مقام احتجاج و مناظره، ضعف و سستی دلايل منكران را آشكار ساخت و به چالش عقل‌گرايانی كه جز به استدلال عقلی گردن نمی‌نهند، پاسخ گفت.

حجت‌الاسلام چاوشی تصريح كرد: همچنين راه عقلی خداشناسی می‌تواند در تقويت ايمان دينی مؤثر باشد. زيرا هرگاه خرد آدمی در برابر حقيقتی خاضع شود، قلب و دل او نيز بدان گرايش قوی‌تری می‌يابد. از سوی ديگر، زدودن شك و ترديد در سايه استدلال استوار عقلی سهم به‌سزايی در پيش‌گيری از آسيب ديدن ايمان دارد.

وی ادامه داد: در راه تجربی شناخت خداوند، گاه آدمی با مشاهده دقيق و انديشه‌ورزی در اوصاف و روابط پديده‌های تجربی به وجود خداوند و اوصاف او، مانند علم، حكمت و قدرت، رهنمون می‌شود. اين راه، از آنجا كه بر مشاهده جهان طبيعت و مطالعه تجربی پديده‌های طبيعی استوار است، راه تجربه ناميده می‌شود. با توجه به امتيازات ويژه اين راه، قرآن كريم توجه خاصی به آن مبذول داشته و در آيات پرشماری، انسان را به تدبر در پديده‌های جهان پيرامون خويش، به مثابه آيات و نشانه‌های تكوينی خداوند، فراخوانده است. پاره‌ای از محققان اسلامی، با اتكا بر يكی از ويژگی‌های جهان طبيعت يعنی نظم و انتظام جاری در اشيای طبيعی، استدلالی را بر وجود خداوند سامان داده‌اند كه به دليل يا برهان نظم موسوم است. بر اين اساس، می‌توان برهان نظم را نمونه روشنی از آنچه كه آن را راه تجربی خداشناسی می‌ناميم، دانست.

رئيس ستاد اقامه نماز اهواز افزود: شناخت از راه دل، آسان‌ترين و بهترين راه‌ها است. از راه دل انسان با بازگشت به درون خويش، بی‌نياز از هر گونه استدلال عقلی يا مشاهده تجربی، خدای خويش را می‌يابد و از راه دل به معبود می‌رسد. هر انسانی از راه دل و فطرت خود به وجود خداوند قادر، عالم، خالق حی و مهربان و... معرفت و شناخت دارد.

وی اظهار كرد: عبادت، رابطه انسان با خداست و هر قدر اين رابطه دو سويه بين انسان و خدا با آگاهى بيشترى همراه شود، ارزش و تأثير بيشترى خواهد داشت. حركات و اقوال در نماز، به خودى خود ارزشى براى انسان محسوب نمى‌شوند. كسى كه بى‌هدف و بدون انگيزه ركوع و سجود ‌كند، ممكن است اين كرنش را در برابر ديگران نيز انجام دهد. حتى ممكن است كسى نماز و اذكار و قرائت آن را براى اغراض دنيوى و براى جلب توجه ديگران بخواند كه در اين صورت نماز او عبادت محسوب نمى‌شود و ارزشى ندارد.

حجت‌الاسلام چاوشی تأكيد كرد: قوام عبادت به درك، معرفت و توجه انسان به خداست. هر قدر انسان بر حقارت و بندگى خود واقف شود و عظمت، سيطره الهى و مالكيت او بر همه هستى را بيشتر درك كند و در هنگام عبادت بيشتر توجه خويش را بر اين معانى متمركز سازد، عبادت او ارزشمندتر خواهد بود. تا آنجا كه ممكن است با درك فزون‌تر اين حقايق و توجه كامل به مبدأ هستى، عبادت انسان به درجه و مرتبه عبادت اولياى خاص خداوند برسد.

وی افزود: شناخت خداوند و معرفت الهى، در كلمات بزرگان، هدف آفرينش معرفى شده‌است؛ و اگر گفته مى‌شود كه پيامبران براى اجراى عدالت مبعوث شدند، اجراى عدالت هدف نهایى نيست، بلكه مقدمه معرفة‌الله است. بالاترين مرتبه شناخت خداوند، معرفت شخصى ذات پروردگار است كه در آن انسان با همه وجود، خداوند را مى‌بيند و شهود مى‌كند و به مرتبه‌اى از درك و يقين به ذات حق مى‌رسد كه هيچ شكى در وجود خداوند براى او باقى نمى‌ماند.

حجت‌الاسلام چاوشی اظهار كرد: پس مى‌توان ذات خداوند را شناخت و بايد بكوشيم كه به اين شناخت دست يابيم؛ اما بايد توجه داشت كه اين شناخت مراتبى دارد كه عالى‌ترين مرتبه آن عبارتست از شناخت كامل ذات خدا كه فقط به خداوند اختصاص دارد و حتى انبيا و اولياى خاص خدا نيز، به آن مرتبه نمى‌رسند. در مراحل بعدی شناخت خدا، انبيا، ائمه و اوليای خاص قرار دارند.

به گفته رئيس ستاد اقامه نماز اهواز، انسان در حد سعه وجودى خود مى‌توانند كمابيش به ساير مراتب معرفت خداوند دست يابند. در زندگی انسانی، رفتار انسان در قالب‌هايی ارزشی و عقلانی ظاهر می‌شود كه آن‌ها نيز به نوبه خود، مبتنی بر شناخت‌ها و بينش‌ها و در رأس همه آن‌ها خداشناسی خواهد بود. به عبارتی اگر انسان خدا را نشناسد، در واقع، جهان‌بينی صحيح و عقلانی ندارد و با فقدان جهان‌بينی معقول، از داشتن ايدئولوژی صحيح و درست محروم خواهد بود كه در اين صورت، رفتار صحيح و انسانی از وی صادر نمی‌شود.

وی افزود: در اين زمينه به آيات قرآن بر می‌خوريم كه به طرز ظريف و در عين حال، روشنی بر اين حقيقت تكيه می‌كند و كسانی را كه فاقد معارف باشند و بر اساس قوانين و اصول عقلانی و منطقی، زندگی خويش را پی‌ريزی نكرده باشند تا حدّ حيوانات و حتی حدّی پست تر و گمراه تر از حيوانات تنزّل می‌دهد، آن‌جا كه می‌گويد: «وَ لَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا یَفْقَهُونَ بِها وَ لَهُمْ أَعْیُنٌ لا یُبْصِرُونَ بِها وَ لَهُمْ آذانٌ لا یَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُون و محققاً»، «آفريديم برای جهنّم بسياری از جنّ و انس را برايشان دل‌هايی است كه با آن‌ها نمی‌فهمند و برايشان چشم‌هايی است كه با آن‌ها نمی‌بينند و برايشان گوش‌هايی است كه با آن‌ها نمی‌شنوند، آنان همانند چهارپايانند؛ بلكه آنان (از چهارپايان) گمراه ترند آنان همان غفلت زدگان هستند.» سوره مباركه «اعراف» آيه 179

گروه انديشه و علم: خدواند سبحان در آيه 54 سوره «قصص»، «أُولئِكَ یُؤْتَوْنَ أَجْرَهُمْ مَرَّتَیْنِ بِما صَبَرُوا وَ یَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَهِ السَّیِّئَهَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ یُنْفِقُونَ»، «آنان‌اند كه به (پاس) آنكه صبر كردند و (برای آنكه) بدی را با نيكی دفع می نمايند و از آنچه روزی شان داده‌ايم انفاق می‌كنند، دوبار پاداش خواهند يافت» پاداش صابران را دو برابر می‌داند.

حجت‌الاسلام «جواد چاوشی»، رييس ستاد اقامه نماز اهواز در گفت‌و گو با خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه خوزستان، «صبر» در لغت عرب را به معنای حبس و در تنگنا و محدوديت قرار دادن عنوان كرد و گفت: برخی نيز آن را بازداشتن نفس از اظهار بی‌تابی و بی‌قراری دانسته‌اند.

وی افزود: در فرهنگ اخلاقی، صبر عبارت است از وادار نمودن نفس به انجام آن‌چه كه عقل و شرع اقتضا می‌كنند و باز داشتن از آن‌چه عقل و شرع نهی می‌كنند.

رييس ستاد اقامه نماز اهواز ادامه داد: واژه «صبر» در شكل‌های مختلفی بيش از صدبار در قرآن به كار رفته كه خود بيان‌گر اهمیّت اين موضوع است. قرآن كريم در بيان علت رسيدن بعضی از بنی‌اسرائيل به مقام امامت و هدايت مردم در آيه 24 سوره سجده می‌فرمايد: «و جَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً یَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآیَاتِنَا یُوقِنُونَ»، «و چون شكيبایى كردند و به آيات ما يقين داشتند برخى از آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [مردم را] هدايت مى‏كردند.»

وی تصريح كرد: در باب چگونگی پاداش صابران در آخرت، در آيه 97 سوره «نحل» به‌ آن‌ها وعده پاداشی بهتر از آنچه عمل كرده‌اند، می‌دهد: «وَ لَنَجْزِیَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا یَعْمَلُونَ» ،«و قطعاً كسانی را كه شكيبايی كردند به بهتر از آن‌چه عمل كردند، پاداش خواهيم داد.»

جواد چاوشی افزود: در آيه 10 سوره «زمر» اعلام می‌دارد كه اجر و پاداش صابران از حدّ و شمارش خارج است و آ‌ن‌ها بدون حساب پاداش دريافت می‌دارند: «إِنَّما یُوَفَّی الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَیْرِ حِسابٍ»، «بی‌ترديد، شكيبايان پاداش خود را بی حساب (و) به تمام خواهند يافت.»

رييس ستاد اقامه نماز اهواز گفت: همچنين خداوند در آيه 46 سوره «انفال» به صابران وعده همراهی داده است: «وَ اصْبِرُوا إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ»، «و صبر كنيد كه خداوند با شكيبايان است.»

وی افزود: امام صادق(ع) نيز می‌فرمايد: «صبر برای ايمان به منزله سر برای بدن است؛ همچنان كه اگر سر برود بدن هم از بين می‌رود، اگر صبر از كف رود، ايمان نيز از كف می‌رود.» پيامبر اكرم(ص) می‌فرمايند: «صبر سه قسم است؛ صبر به هنگام ديدن مصيبت، صبر بر طاعت خدا، صبر به هنگام معصيت.» بنابراين هركس بر مصيبتی صبر كند و سختی آن را به نيكوئی تحمل نمايد خدای متعال برای وی سيصد درجه می‌نويسد به طوری كه ما بين هر درجه فاصله‌ای هست به مقدار فاصله موجود ميان آسمان و زمين و هركس بر طاعت خدا صبر نمايد خدای متعال برای وی ششصد درجه عطا می‌كند كه ما بين هر درجه فاصله‌ای هست مثل فاصله موجود ميان پائين‌ترين نقطه زمين تا عرش خدا و هركس بر معصيت خدا صبر كند (معصيت خدا را انجام ندهد) خدای متعال برای وی نهصد درجه عنايت می‌فرمايد كه ما بين هر درجه فاصله‌ای هست مثل مقدار فاصله موجود از پائين‌ترين نقطه زمين تا منتهای عرش خدا.

جوادچاوشی گفت: برای صبر آثار فراوان دنيوی و اخروی می‌توان برشمرد؛ امام علی(ع) در بخشی از تحليل خود نسبت به عزّت و ذلّت برخی اُمم گذشته می‌فرمايد: «چون خدا ديد چگونه در راه دوستی او بر آزار شكيبايی‌اند، و چه سان از بيم او ناخوشايندی را تحمّل می‌نمايند، از تنگناهای بلا، گشايشی برايشان پديد آورد و از پسِ خواری ارجمندشان فرمود و آرامش را جايگزين بيم كرد. پس پادشاهانِ حكمران شدند و پيشوايان با فرّ و شأن ‌و كرامتِ خدا در حق آنان تا بدان جا رسيد كه ديده آرزو نهايت آن را نديد.»

وی تاكيد كرد: بعضی از عالمان اخلاق صبر را دروازه ورود به مقام رضايت به مقدّرات الهی و مقام رضا را باب رسيدن به وادی محبت پروردگار دانسته‌اند. بنابراين از آثار مهم صبر در همين دنيا می‌توان از دستيابی به مقام «رضا» و «محبت» نام برد.

لینک این خبر :

http://www.iqna.ir/khouzestan/news_detail.php?ProdID=586001